Gezien de oorzaken van doorligwonden is het duidelijk waarom ze zich in categorieën ontwikkelen: hoe langer de huid wordt blootgesteld aan druk, hoe ernstiger het weefsel beschadigd raakt.
De classificatie van de mate van ernst is dan ook gebaseerd op een evaluatie van de huidlagen die al zijn aangetast door de druk. Er worden verschillende classificaties gebruikt, zoals die van Daniel met vijf fases, die vooral veel in de chirurgie wordt gebruikt, of de meest gebruikte classificatie met vier fases die in 1989 is ontwikkeld door het “National Pressure Ulcer Advisory Panel”.

Categorie I: scherp afgetekende rode plek op de intacte huid, die bij indrukken niet verdwijnt. Aanwijzingen kunnen ook bestaan uit hyperthermie of verharding van de huid of oedeem, en personen met een donkere huid kunnen last hebben van depigmentatie. Door de druk consistent te verlichten verdwijnt de roodheid na enkele uren of dagen, afhankelijk van de mate waarin de bloedsomloop werd belemmerd.

Categorie II: gedeeltelijk verlies van de opperhuid tot aan de lederhuid. Dit is een oppervlakkige doorligwond die zichzelf klinisch kan manifesteren als een schaafwond, blaar of ondiepe krater.

Categorie III: schade aan alle huidlagen (opperhuid, lederhuid en subcutis), die door kan lopen tot aan het bindweefsel onder de huid, hoewel dit nog niet aangetast is. Klinisch gezien ziet de doorligwond eruit als een open zweer, met of zonder aantasting van het omringende weefsel.

De classificatie is gebaseerd op de huidlagen die al aangetast zijn door blootstelling aan druk.

Categorie IV: Verlies van de hele huidlaag met uitgebreide necrose en schade aan spieren, pezen en botten. Ook verzwakking en pocketvorming komen vaak voor.

Het kan moeilijk zijn om vast te stellen in welke categorie een doorligwond in praktijk verkeert. De huidbeschadiging in categorie I kan bijvoorbeeld vaak niet goed worden beoordeeld, met name bij patiënten met een donkere huid. Zoals al vermeld kan categorie I al een teken zijn van dieper liggende schade in de vorm van een “gesloten decubitus”, bijvoorbeeld als gevolg van intraoperatieve blootstelling aan druk. Een doorligwond die is bedekt met korsten en necrotisch weefsel kan een juiste evaluatie ook in de weg staan, tenzij het dode weefsel eerst wordt verwijderd.
De beoordeling van doorligwonden kan ook moeilijk zijn bij patiënten met gipsverbanden en andere orthopedische hulpmiddelen.

Deze website maakt gebruik van cookies

We maken gebruik van cookies voor het inloggen met je eigen inloggegevens.

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. U gaat akkoord met onze cookies als u onze website blijft gebruiken. Bekijk onze Privacy Policy.

3rd party cookies

YouTube filmpjes voor het gebruik van les en promotie materiaal.

Sluit Menu